وصال او ز عمر جاودان به

زرنگ تر از موش

شخصی با دوستی گفت: پنجاه من گندم داشتم تا مرا خبر شد موشان تمام خورده بودند. او گفت من نیز پنجاه من گندم داشتم تا موشان را خبر شد من تمام خورده بودم.

اسم زن شیطان

شخصی از واعظی پرسید که زن ابلیس چه نام دارد. واعظ او را پیش خواند و در گوشش گفت: ای مردک... من چه دانم؟ چون باز به مجلس آمد از او پرسیدند که چه فرمود؟ گفت هرکه خواهد از مولانا سوال کند تا بگوید.

مردی که خداشد

دهقانی در اصفهان به در خانه خواجه بهاءالدین صاحب دیوان رفت. به خواجه سرا گفت که به خواجه بگوی که خدا بیرون نشسته است با تو کاری دارد.

به خواجه بگفت به احضار او اشارت کرد. چون در آمد پرسید که تو خدایی؟ گفت آری گفت چگونه؟ گفت من پیش از این ده خدا و باغ خدا و خانه خدا بودم نواب تو ده و باغ و خانه از من به ظلم گرفتند خدا ماند.

گم کرده

مردی انگشتری در خانه گم کرد در کوچه می طلبید که خانه تاریک است.

هضم شده

حاکم نیشابور شمس الدین طبیب را گفت: من هضم طعام نمی توانم کرد تدبیر چه باشد؟ گفت هضم شده بخور

شاید نیاید

مردی با کمان بی تیر به جنگ می رفت که تیر از جانب دشمن آید، بردارد گفتند شاید نیاید گفت آن وقت جنگ نباشد.

معالجه

حجی در قحط سالی گرسنه به دهی رسید شنید که رییس ده رنجور است آنجا رفت گفت من مرد طبیبم او را پیش رییس بردند اتفاقا در خانه ایشان نان می پختند گفت علاج او آن است که یک من روغن و یک من عسل بیارید. بیاوردند. در کاسه کرد و نانی چند گرم در آنجا شکست. یک یک لقمه بر می داشت و گرد سر بیمار می گردانید وبردهان خود می نهاد تا تمام بخورد.

گفت امروز آن قدر معالجت تمام باشد تا فردا. چون از خانه بیرون آمد رییس ده در حال بمرد. او را گفتند این چه معالجه بود که کردی؟ گفت هیچ مگویید اگر من آن را نمی خوردم پیش از او از گرسنگی می مردم.

خوردن و بردن

شخصی در باغ خود  رفت. صوفی و خرسی را در باغ دید صوفی را می زد و خرس را هیچ نمی گفت صوفی گفت ای مسلمان من آخر از خرس کمتر نیستم که مرا می زنی و خرس را نمی زنی گفت خرس مسکین می خورد و می رود اماتو می خوری و می بری.

قسم دروغ

شیطان را پرسیدند که کدام طایفه را دوست می داری؟ گفت دلالان را گفتند چرا گفت از بهر آنکه من به سخن دروغ از ایشان خرسند بودم ایشان سوگند دروغ نیز بدان افزودند.